سه شنبه 9 تیر 1388
زیارت مأثور از آن رو که از زبان مبارک و مطهر ولی الله مطلق صادر شده، ارزش و
اهمیت فوق العادهای دارد؛ زیرا در سایه آن میتوان به قدر منزلت و جایگاه زیارت
شونده پیبرد. نیز در پرتو آن با علوم و معارفی که افراد اندکی توانایی ابراز آن را
دارند، آشنا میشویم؛ علوم و معارفی که میتوان از آن به عنوان حجتی گویا در مباحث
دقیق معرفت الله بهرهمند شد.
زیارتنامههایی که تحت عنوان زیارت جامعه یاد شدهاند، مضامینیاند که به وسیله
آنها میتوان همه ائمه هدی(ع) را زیارت کرد. شاید علت دیگر این وجه نامگذاری،
تصویر نسبتاً جامعی است که در این زیارتها از ائمه(ع) ارائه شده است.[1]
ان الله جَعَلَ الدنیا دار بلوی و الآخرة دار عقبی، و جَعَلَ بَلْوَی الدنیا
لِثوابِ الاخرةِ سَبَباً و ثوابَ الاخرةِ مِنْ بَلْوی الدنیا عِوَضاً[5]؛
همانا که خداوند دنیا را سرای امتحان و آزمایش، و آخرت را سرای رسیدگی، و بلای دنیا
را وسیله ثواب آخرت، و ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داده استشهادت امام ابوالحسن علی بن محمد الهادی رابه محضر امام زمان{عج}وتمام شیعیان تسلیت عرض می نماییم
«امام در بستر بیمارى بود و من براى عیادت نزد ایشان رفتم. هنگام بازگشت، فرمود: چون براى عیادت من آمدى، برگردن من حقّى پیدا کردى و رعایت حق تو بر من واجب است. او در بستر بیمارى آرمیده بود و شیعیان به دیدار امام مىآمدند. آن حضرت به صورت کتبى و شفاهى، امام پس از خود را به آنان معرفى کرد تا پس از شهادت او، شیعیان دچار سرگردانى نشوند».[8]
امام هادى(ع) در سوم رجب سال 254ق به شهادت رسید.[9] احمد بن داود مىگوید:
«همراه عدّهای از جمله محمد بن اسحاق اموال بسیارى را که خمس و نذورات مردم قم بود، با خود به قصد تحویل دادن به ابوالحسن مىبردم. هنگامى که به مقصد رسیدیم، مردى که بر شترى سوار بود، پیش ما آمد و گفت: اى احمد بن داود و اى محمد بن اسحاق! من حامل نامهاى از سرورتان ابوالحسن هستم که برای شما نگاشته است مبنی بر اینکه من امشب به سوى بارگاه الهى رخت بر مىبندم. پس، احتیاط کنید تا دستور فرزندم حسن(ع) به شما برسد».
ما با شنیدن این خبر، بسیار ناراحت شدیم و گریستیم؛ ولى این خبر را از دیگران که با ما بودند، مخفى داشتیم. به خانه امام هادى(ع) وارد شدیم. شخصى ما دو نفر را صدا زد و گفت: اى احمد و اى محمد! این نامه را بگیرید. در آن نوشته شده بود:
«به نام خداوند بخشایشگر مهرورز. از بنده امیدوار به رحمت خدا، حسن، به شیعیان و پیروان سوگوارش. اما بعد، خداى را برآنچه بر ما فرو فرستاد، سپاس مىگویم و او را براى صبر زیبایى که به شما ارزانى داشت، شکر مىکنم؛ چرا که او براى ما و شما، کافى است و برترین پشتیبان است»
