سالروز شهادت دکتر مصطفی چمران را گرامی می داریم

به سوی قربانگاه:

در سحرگاه سی‏ویکم خردادماه شصت، ایرج رستمی فرمانده منطقه دهلاویه به شهادت رسید و شهید دکترچمران به شدت از این حادثه افسرده و ناراحت بود. غمی مرموز همه رزمندگان ستاد، بخصوص رزمندگان و دوستان رستمی را فرا گرفته بود. دسته‏ای از دوستان صمیمی او می‏گریستند و گروهی دیگر مبهوت فقط به هم می‏نگریستند. از در و دیوار، ‌از جبهه و شهر، بوی مرگ و نسیم شهادت می‏وزید و گویی همه در سکوتی مرگبار منتظر حادثه‏ای بزرگ و زلزله‏ای وحشتناک بودند. شهیدچمران، یکی دیگر از فرماندهانش را احضار کرد و خود او را به جبهه برد تا در دهلاویه به جای رستمی معرفی کند و در لحظة حرکت وی، یکی از رزمندگان با سادگی و زیبایی گفت: «همانند روز عاشورا که یکایک یاران حسین(ع) به شهادت رسیدند، عباس علمدار او (رستمی) هم به شهادت رسید و اینک خود او همانند ظهر عاشورای حسین(ع) آمادة حرکت به جبهه است.»

همة‌ اطرافیانش هنگام خروج از ستاد با او وداع می‏کردند و با نگاه‏های اندوه‏بار تا آنجا که چشم می‏دید و گوش می‎‏شنید، او و همراهانش را دنبال می‏کردند و غمی مرموز و تلخ بر دلشان سنگینی می‏کرد.

دکتر چمران، شب قبل در آخرین جلسة مشورتی ستاد، یارانش را با وصایای بی‏سابقه‏ای نصیحت کرده بود و خدا می‏داند که در پس چهرة ساکت و آرام ملکوتی او چه غوغا و چه شور و هیجانی از شوق رهایی، رستن از غم و رنج‏ها، شنیدن دروغ و تهمت‏ها و دم‏برنیاوردن‏ها و از شوق شهادت برپا بود. چه بسیار یاران باوفای او به شهادت رسدیه بودند و اینک او خود به قربانگاه می‏رفت. سال‏ها یاران و تربیت‏شدگان عزیزش در مقابل چشمانش و در کنارش شهید شدند و او آنها را بر دوش گرفت و خود در اشتیاق شهادت سوخت، ولی خدای بزرگ او را در این آزمایش‏های سخت محک می‏زد و می‏آزمود، او را هر چه بیشتر می‏گداخت و روحش را صیقل می‏داد تا قربانی عالیتری از خاکیان را به ملائک معرفی نماید و بگوید: انی اعلم مالاتعلمون. «من چیزهایی می‏دانم که شما نمی‏دانید.»

به طرف سوسنگرد به راه افتاد و در بین راه مرحوم آیت‏الله اشراقی و شهید تیمسار فلاحی را ملاقات کرد. برای آخرین‏بار یکدیگر را بوسیدند و بازهم به حرکت ادامه داد تا به قربانگاه رسید. همة رزمندگان را در کانالی پشت دهلاویه جمع کرد، شهادت فرمانده‏شان، ایرج رستمی را به آنها تبریک و تسلیت گفت و با صدایی محزون و گرفته از غم فقدان رستمی، ولی نگاهی عمیق و پرنور و چهره‏ای نورانی و دلی والامال از عشق به شهادت و شوق دیدار پروردگار، گفت: «خدا رستمی را دوست داشت و برد و اگر ما را هم دوست داشته باشد، می‏برد.»

خداوند ثابت کرد که او را دوست می‏دارد و چه زود او را به سوی خود فراخواند.

بر گرفته از سایت زندگینامه دکتر چمران

پیام تسلیت رهبر معظم اسلام آیت العظمی خامنه ای

بسم الله الرحمن الرحیم

انا لله و انا الیه راجعون با تأسف و تأثر فراوان از ارتحال فقیه مجاهد مرحوم مغفور حضرت آیت‌الله آقای فاضل‌لنکرانی رضوان‌الله‌تعالی‌علیه اطلاع یافتم.

این ضایعه‌ای سنگین برای حوزه‌ی علمیه‌ و ملت شریف ایران است. حوزه‌ی علمیه یکی از اسطوانه‌های علمی و تحقیقی و یکی از استادان برجسته‌ی خود، و ملت ایران یکی از مراجع تقلید انقلابی و بیدار و پرتحرک خود را از دست داد. ایشان در سالهای طولانیِ دوران اختناق در شمار برجستگانی از حوزه‌ی علمیه‌ی قم بودند که در میدانهای گوناگون مبارزات حضور داشته و رنج تبعید را به جان خریدند، و پس از پیروزی انقلاب از جمله‌ی روحانیون نامداری بودند که نقشهای مهمی در همه‌ی موارد حساس ایفاء نمودند. رحمت خدا بر ایشان باد. اینجانب این مصیبت بزرگ را به حضرت بقیه‌الله ارواحنافداه و به مراجع عظام و علمای اعلام و فضلاء و طلاب حوزه‌ی مبارکه و به عموم ملت ایران تسلیت میگویم. همچنین به خانواده‌ی مکرّم و آقازادگان ارجمند و دیگر بازماندگان و منسوبان ایشان عرض تسلیت کرده، تسلّا و صبر آنان را از خداوند متعال مسألت مینمایم.

والسلام علی عباد الله الصالحین
سیّدعلی خامنه‌ای
26/خرداد/1386

 

با نهایت تاثر شهادت یگانه بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیه و رحلت آیت الله العظمی فاضل لنکرانی (ره) را خدمت تمامی شیعیان جهان تسلیت عرض می نماییم.

آجرک الله یا بقیه الله

اهانت دوباره به حرم امام حسن عسگری علیه السلام 

 

را به شدت محکوم می کنیم

 الهم عجل لولیک الفرج

 

 

امام صادق علیه السلام در تعریف ایمان می فرمایند :

ایمان آن است که آدمی دین حق را به دل بشناسد و به زبان اقرار کند و به اعضای تن وظایف آن را انجام دهد و به عذاب قبر و منکر و نکیر و زنده شدن پس از مرگ و حساب و صراط و میزان اقرار داشته باشد و اگر بیزاری از دشمنان خدای -عزٌ و جلٌ- نباشد ایمانی وجود ندارد ^۱

منبع : صدوق : خصال- ص ۶۰۹ - ح ۹ .

. شیخ مفید(ره ) در مورد حسنین علیهماالسلام مى گوید:
((از نشانه هاى روشن بر کمال ایشان و اختصاص خداوند به آن دو - صرف نظر از آنچه در داستان مباهله گذشت - این است که پیامبر صلى الله علیه و آله با آن دو بیعت کرد و در ظاهر با هیچ کودکى جز آن دو بیعت ننمود، و دیگر آن که قرآن پاداش بهشت را در برابر کردار نیکشان قرار داد، با این که آن دو به ظاهر کودک بودند و درباره کودکان دیگر که مانند آنان بودند، چنین آیه اى نازل نشد.
در این جا نمونه هایى را ذکر مى کنیم که بیانگر تلاش و کوشش مخالفان براى انکار فرزندى حسنین علیهماالسلام و در بر گیرنده استدلال به آیه مباهله است :
1. ذکوان ، غلام معاویه گوید:
معاویه گفت : مبادا بفهم که احدى این کودک فرزندان رسول خدا صلى الله علیه و اله مى نامد، بگویید: فرزندان على علیه السلام .
مدتى پس از آن ، معاویه مرا امر کرد که فرزندانش را به ترتیب شرافت بنویسم . پس فرزندان وى و فرزندان پسرانش را نوشتم و فرزندان دخترانش ‍ را رها کردم . نوشته را برایش آوردم ، نگاهى به آن انداخت و گفت : واى بر تو! بزرگان فرزندانم را فراموش کرده اى ؟ گفتم : کى ؟ گفت : آیا فرزندان فلان دخترم فرزندانم نیستند ؟آیا فرزندان فلان دخترم فرزندانم به شمار نمى روند؟ گفتم : خدایا آیا فرزندان دخترانت فرزندان تو هستند، اما فرزندان فاطمه فرزند رسول خدا صلى الله علیه و اله نیستند؟! گفت : تو را چه شده ؟ خدا تو را بکشد! احدى این سخن را از تو نشنود.))
2. امام حسن علیه السلام چنین با معاویه احتجاج فرمود:
(( ((فاءخرج رسول الله صلى الله علیه و اله من الانفس معه اءبى ، و من البنین اءنا و اءخى ، و من النساء فاطمه اءمى ، من الناس جمیعا، فنحن اءهله ، و حمه و دمه ، و نفسه ، و نحن منه و هومنا؛))
از میان همه مردم ، رسول خدا صلى الله علیه و اله از ((اءنفس ))، پدرم ، و از فرزندان من و برادرم ، و از زنان ، فاطمه مادرم را با خود برد. پس ما اهل بیت او و گوشت و خون او و نفس او هستیم ، ما از اوییم و او از ماست .))
3. رازى در تفسیر آیه شریفه :
(( و من ذریته داود و سلیمان و ایوب و یوسف ... و زکریا و یحیى و عیسى ))
گویند: ابو جعفر باقر در نزد حجاج بن یوسف به این آیه استدلال کرد. بر گرفته از . امام حسن ghadeer.org